Cukrzyca

Nasz pokarm zostaje przetworzony na glukozę, która wraz z krwią dociera do każdej komórki organizmu. Jeśli trzustka nie produkuje insuliny, wtedy cukier nie może wejść do wnętrza komórki. Wtedy mówimy o cukrzycy typu 1. W tym przypadku potrzeba codziennie robić zastrzyki z insuliny. Ten rodzaj cukrzycy występuje częściej u ludzi młodych (ale nie tylko) oraz u dzieci. Spośród chorych na cukrzycę, na typ 1 choruje 15 - 20 % chorych. Jedynym możliwym leczeniem tej choroby jest podawanie insuliny oraz właściwe odżywianie i wysiłek fizyczny.

Jeżeli trzustka produkuje insulinę, ale jest jej zbyt mało lub nieprawidłowo spełnia swoją funkcję, wtedy to zjawisko nazywamy insulinoopornością i mówimy o cukrzycy typu 2, na którą cierpi ponad 80% diabetyków. Przy tym typie cukrzycy zwykle na początku, żeby utrzymać właściwy poziom cukru we krwi wystarczą tabletki, ale po jakimś czasie najczęściej również trzeba aplikować sobie insulinę. Najczęściej cukrzycy typu 2 towarzyszy otyłość oraz bardzo często nadciśnienie tętnicze. Ten rodzaj cukrzycy występuje najczęściej u ludzi starszych. Pewna grupa osób młodych, poniżej 35 roku życia, cierpi na odmianę cukrzycy typu 2 - MODY ( maturity onset diabetes of the youth ).

Cukrzyca ciężarnych - cukrzyca po raz pierwszy rozpoznana w ciąży i występująca do momentu urodzenia dziecka. W grupie kobiet z cukrzycą ciężarnych istnieje wyższe ryzyko zachorowania w przyszłości na cukrzycę w porównaniu z kobietami bez tego powikłania. Leczenie tej postaci cukrzycy powinno być prowadzone tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach ginekologiczno-diabetologicznych.

Nieleczona cukrzyca, zarówno typu 1, jak i typu 2, może być przyczyną m.in.:

• utraty wzroku,
• niewydolności nerek,
• uszkodzenia włókien nerwowych,
• sprzyjających miażdżycy zmian w naczyniach krwionośnych,
  

Aby do tego nie dopuścić należy bacznie obserwować swój organizm i konsultować z lekarzem wszelkie podejrzane zmiany.

Na cukrzycę można zachorować w każdym wieku, można się nawet z nią urodzić. Do grupy podwyższonego ryzyka należą osoby, które:

• mają w rodzinie chorego na cukrzycę,
• miały tzw. Cukrzycę ciężarnych,
• urodziły dziecko o wadze ponad 4.5 kg.,
• prowadzą siedzący tryb życia,
• skończyły 45 lat, 
• mają niski poziom dobrego cholesterolu (HDL poniżej 35mg%),
• chorują na nadciśnienie tętnicze (140/90 mmHg lub więcej).
  

Na początku cukrzycy czasem nie występują żadne objawy. Bywa jednak tak, że chory ma duże pragnienie i często oddaje mocz (w cukrzycy typu 2 nie jest to tak nasilone jak w cukrzycy typu 1). Czasem objawem cukrzycy jest chudnięcie, kiedy indziej  - zaburzenia nastroju (rozdrażnienie, apatia, senność).

Inne objawy to:

• nieostre widzenie,
• wolno gojące się rany,
• skłonność do powstawania siniaków,
• nawracające zapalenia skóry (patrz: choroby skóry),
• zapalenia dziąseł,
• zapalenia pęcherza,
• sucha swędząca skóra,
• mrowienie w stopach lub utrata w niuch czucia,
• mężczyźni – kłopoty z erekcją,
• kobiety mogą cierpieć na przewlekłe zapalenie pochwy.
  

Jeżeli zaobserwujemy podobne zmiany nie wolno zwlekać przed wizytą u diabetologa. Każdy, kto jest w grupie ryzyka, powinien poddawać się corocznej kontroli cukru we krwi.